Ik kan me dat goed heel goed voorstellen, en niet alleen vanwege het geweldige kinderboek over Asperger genaamd Alle katten hebben Asperger, dat ik werkelijk iedereen aan kan raden eens door te bladeren.

Ondertussen heb ik ook Pretending to be normal gelezen, maar op de een of andere manier was dat wel interessant en mogelijk nuttig, maar deed dat me persoonlijk minder. De schrijfster lijkt toch op een andere plek in het autismespectrum te zitten dan ikzelf.

Op het moment ben ik nog steeds bezig in The Complete Guide to Asperger’s Syndrome, als achtergrondinformatie.

Regelmatig kom ik bij een gootsteen met zo’n zeefje in de afvoer het volgende beeld tegen:

Dit kan toch niet?

Noem het een onzinnig onderwerp, maar dit kan toch niet? Op deze manier is het zeefje nutteloos geworden, en kun je hem net zo goed helemaal weggooien. Terwijl het een kleine moeite is om de pen onderaan het zeefje in de daarvoor bestemde opening te stoppen in plaats van in een van de gaten van de afvoer van de gootsteen.

Toch doet de frequentie waarmee ik dit soort schuine zeefjes tegenkom mij vermoeden dat iemand het ding bijzonder bewust zo neergelegt. En als dat klopt, wat is daar dan de bedoeling van? Vast niet dat het beter oogt, of beter werkt. Want dat doet het niet..

Het lijkt vaak na het schoonmaken van de gootsteen te zijn, dus misschien is het bedoeld om het zeefje “netjes te laten opdrogen” of zoiets? Totaal onzinnig, aangezien je de functie van de zeef zo dus ondermijnt en blijkbaar niemand zich geroepen voelt het zeefje daarna toch nog correct te plaatsen.

Bovendien: de gootsteen is bedoeld om nat te worden. Je gaat hem toch ook niet iedere keer na gebruik netjes droog maken met een handdoek en het zeefje weer schuin zetten om hem op te laten drogen?

Dus wil iedereen alstublief vanaf nu ophouden met deze onzin?
Mijn dank zal groot zijn.

Sinds ik Mango – de nieuwste versie van het Windows Phone OS - op mijn telefoon heb en dus eindelijk gebruik kan maken van de Nederlandse ondersteuning, is mijn oude Xbox Live account uit de tijd van de “vintage” zwarte XBox ook weer uit de mottenballen, maar dan voor gebruik op mijn telefoon.

Mijn avatar is vanaf nu te vinden op peshir.nl en in de rechter balk van mijn weblog. Als je erop klikt ga je naar mijn XBox Live profiel op xbox.com.

Omdat dit op mijn telefoon makkelijk te doen is nu, probeer ik hem een beetje up-to-date te houden met de kleding die ik aanheb die dag. Zodra ik het uiterlijk van mijn avatar wijzig, zal de afbeelding op mijn weblog automatisch meeveranderen.

Mocht het dus volgend jaar weer eens mooi weer worden dan zou je me zo maar in korte broek met slippers kunnen zien bijvoorbeeld.

Dit tot voor kort ondefinieerbare gevoel heeft altijd al een grote invloed op mijn leven gehad. Ik was dat rustige, snuggere, leergierige kind. Dat kind dat zichzelf prima kon vermaken. Met een boek ofzo; in mijn idee heb ik altijd al kunnen lezen. Dat kind waar je nooit een kind aan had.

Op school vond ik de lessen meestal leuk en interessant. Maar ik vond het wel jammer dat al die andere leerlingen, die er over het algemeen geen moer aan leken te vinden, er ook bij moesten zijn. Ik woonde niet zo ver van school, dus als er een tussenuur was – al was het er maar eentje – dan stapte ik op de fiets naar huis. Wat moest ik immers met die andere kinderen als er op school niets nuttigs te doen viel? Dan kon ik bijvoorbeeld beter de schoolboeken die ik niet meer nodig had vast thuis brengen.

Na mijn studie Informatica aan de Universiteit Utrecht, een periode die ik eigenlijk onderging alsof het “gewoon een andere school” was, wat betekent dat het traditionele studentenleven eigenlijk totaal langs me heen is gegaan, ben ik op mijzelf gaan wonen en aan het werk gegaan als computerprogrammeur. In zekere zin was ik een perfecte vakidioot. Alleen en in wezen diep ongelukkig. Zonder te weten waarom.

Net als in de voorgaande jaren bij interacties met andere mensen, gaven interacties op het werk met klanten en collega’s wel eens problemen. Vaak waren deze kleinere of zelfs grote conflicten met mensen een totale verrassing voor me. Terugkijkend waren dat bijna altijd conflicten waar de non-verbale communicatie stuk was gelopen. Ik had bijvoorbeeld iets gezegd dat volgens mij feitelijk waar was, maar dit was op een manier gebeurd waardoor die ander zich aangevallen voelde of zelfs in het diepste van zijn of haar wezen beledigd.

Maar goed, meer details over mijzelf zal ik nu verder achterwege laten. Hierover volgt misschien later nog wel eens meer, als er zowel interesse is van mijn lezers als ook van mijzelf om hierover meer te schrijven. Op het moment heb ik die behoefte niet, en wil ik graag terugkomen op de titel van deze tekst en hoe ik ertoe kwam dit te schrijven. Wat ik nog wel kwijt wil is dat een van mijn de beste dingen die mij ooit overkomen is mijn vrouw Rona is. Ik zou niet weten wat ik zonder haar zou moeten..

Asperger

Een flink aantal jaar geleden hoorde of las ik voor het eerst iets over het Syndroom van Asperger, een storing in de ontwikkeling, die deel uitmaakt van het zogenaamde autismespectrum. Eigenlijk is dus een lichte vorm van autisme. Ik kwam echter nooit op het idee dit op enigerlei wijze op mijzelf te betrekken. Ook de vele coaches waar ik in de loop der jaren (vaak via mijn werk) tijd heb doorgebracht om me te helpen met mezelf en mijn problemen op het werk, mijn melacholieke buien of mijn onrust hebben hier blijkbaar nooit aan gedacht. Of als dit zo is, dan hebben ze mij dit nooit laten weten.

In de afgelopen periode is Asperger misschien meer onder de aandacht gebracht omdat de (niet alleen bij mij) zeer populaire Sheldon Cooper uit The Bing Bang Theory veel van de typische symptomen vertoont. Ook kwam in een kleine discussie op Twitter met een groepje mij bekende programmeurs een online Asperger-test aan de orde, waar het mij opviel hoe ontzettend hoog ik hierop scoorde toen ik hem voor de grap eens invulde.

Dit is de reden dat ik kortgeleden het boek “Een Asperger-relatie” (ISBN 9789057121890) heb aangeschaft, een Nederlandse vertaling van het oorspronkelijke Engelse boek. Uiteindelijk heb ik 19 september dit boek in vrijwel één keer (uit)gelezen; ik kon het niet neerleggen. Hoewel de individuele verschillen in details tussen mijzelf en de hoofdpersoon uit dit beschrijvende boek over het huwelijk tussen Asperger Chris en zijn vrouw Gisela uiteraard gigantisch groot zijn – aangezien iedere persoon anders is – had ik vrijwel het hele boek het gevoel dat dit boek over mijzelf ging. Ik herkende er zo ontzettend veel in dat letterlijk op mijzelf leek te slaan. Een hele vreemde en niet altijd prettige ervaring…

En nu?

Daarom ben ik er nu van overtuigd dat ik zelf ook last heb van het Syndroom van Asperger. Hoewel last hebben absoluut niet het juiste woord is; het brengt me ook grote voordelen en maakt me tot wie ik ben. Ik geloof dan ook niet dat ik het kwijt zou willen als dat kon.

Vooralsnog ben ik dan ook niet van plan mijn auto-diagnose te laten toetsen bij iemand die er verstand van heeft. Immers: afgaand op wat ik nu weet van Asperger en van mezelf zou een daadwerkelijke medische diagnose geen enkel verschil maken: er is geen medicijn (als ik dat al zou willen) en vrijwel geen zinnige hulp waar ik in de praktijk iets aan zou hebben. Het enige wat ik kan doen is me verder aanpassen en ontwikkelen, en leren omgaan met de gebreken die ik blijkbaar heb. Daar ben ik onbewust al decennia mee bezig, en op bepaalde punten gaat het me best goed af, hoewel het misschien altijd op het niveau bewust-bekwaam is of zal zijn.

Wel ben ik erg blij dat ik mijn problemen en gevoel van “anders zijn” voor mijzelf nu een naam hebben. Dat is ook de reden dat ik deze tekst heb geschreven: Asperger hoort bij mij, en ik wil graag dat mensen dat weten. Niet om er in positieve manier voordeel uit te halen of het als excuus te kunnen gebruiken, maar om het voor mezelf een plaats te geven.

Nou ja, en als ik heel eerlijk ben misschien toch ook nog eens om te kunnen gebruiken om naar te verwijzen. Als onderdeel van excuses bijvoorbeeld, in een situatie waarbij mijn sociale handicap weer eens onbedoeld tot een conflict heeft geleid, omdat mijn aangeleerde truukjes om met mensen om te gaan op een manier die zij bewust of onbewust verwachten gefaald hebben. Geloof me: ik kan er alleen maar beter in worden.

De komende tijd heb ik in ieder geval flink wat te lezen: er zijn veel boeken over het onderwerp en ook weblogs zoals Life with Aspergers, die ik direct aan Google Reader heb toegevoegd. Ik denk dat het boek “Pretending to be normal” nu bovenaan mijn leeslijstje staat, aangezien alleen de titel al zo ontzettend lijkt te passen bij hoe ik me al jaren voel.

Voor iedereen die mij kent en wel eens heeft gedacht dat ik in een bepaalde situatie heel raar of bot reageerde: nu weet je hopelijk een beetje waardoor dat mogelijk komt en waarom ik er niet altijd wat aan kan doen, al zou ik dat wel willen. Iedereen die mij kent en nu denkt “Maar ik heb daar nooit iets van gemerkt!” wil ik bij deze hartelijk bedanken voor het werkelijk enorme compliment. Alle anderen wil ik bedanken dat ze de moeite wilde nemen deze tekst door te lezen.

Bedankt.

(Een Engelse vertaling van deze tekst is te vinden op mijn Engelstalige en meer werkgerelateerde weblog.)

Deze enige vliegende P-38 in Europa is onderdeel van het bekende Hangar 7 van Red Bull, aan het vliegveld van Salzburg. Uiteraard was ik daar al een keer geweest, mede omdat Hangar 7 letterlijk op een flinke steenworp ligt van de Stiegl Brauerei. Beide locaties zijn overigens grote aanraders aan je eens in de buurt van Salzburg bent!

Ik had een geweldige zaterdag en kan nu in ieder geval één item van mijn bucket list strepen. Voor iedereen die er niet bij was sluit ik het filmpje in dat ik gisteren gemaakt heb van opnamen die ik zaterdag met mijn smartphone gemaakt heb. Enjoy!

Het was niet meer dan even op toeren laten komen en net van de grond loskomen, maar het klinkt altijd best heftig, zeker van zo dichtbij! Volgende keer moet ik echt de USB controller van de simulator niet vergeten mee te nemen, zodat iedereen ook even kan proberen hoe makkelijk dat vliegen dan echt is…

P.S. Bedankt Pepijn, voor het iPhone camerawerk!

Wow…

Hoewel ik geen tijd heb opgenomen, heb ik het gevoel dat de 450 PRO met twee 2200 3S LiPo accu’s inderdaad aardig in de buurt van een half uur vliegen komt. Wat me wel opviel was dat een van beide accu’s (die uit de crash) veel warmer werd dan de andere met hetzelfde gebruik. Ook begon hij wat te stinken. Uit veiligheidsoverwegingen (zie filmpjes, bijvoorbeeld de onderstaande vanaf ongeveer 1:10) kan ik die dus niet meer gebruiken, maar moet ik kijken voor een nieuwe en in de tussentijd met de ene overgebleven accu vliegen.

Ik heb een mooie voorlopige lokatie gevonden: een nog aan te leggen stukje woonwijk, braakliggend, maar met al een onverhard stratenplan en zelfs een klein verhard stukje zoals Het Lint, dat perfect is als stevige start- en landingsplaats kan dienen. Als ik ver genoeg van de rand van het terrein blijf kan ik iedereen op tijd aan zien komen en op tijd landen zodat de veiligheid niet in het geding is.

Uiteindelijk heb ik, naast in het begin voornamelijk hoveren en opstijgen/landen om een beetje aan de heli te wennen, wat horizontale hoverlijntjes (maximaal zo’n 10 tot 15m iedere kant op) en wat stationary yaw geoefend (maximaal zo’n 30° gedraaid naar iedere kant) tot een maximale hoogte van misschien zo’n 4m. De komende tijd gaan we dat eens langzaam uitbouwen tot het kunnen vliegen van een volledig set brevetfiguren.

Weet er iemand waar ik aan vier kleine oranje pionnetjes kan komen om een vierkant mee uit te zetten?

Verder heb ik in de tussentijd nog wat met mijn eigen 450 gehoverd en gisteravond de motor echt goed vastgezet en het hoofdtandwiel vervangen. Wat een rotklus: die servos zitten echt in de weg. Maar ja, het is niet zo’n grote helicopter en je moet alles toch ergens laten. Ik schrok even toen daarna de heli ontzettend onstabiel was; gelukkig bleek dat ik simpelweg de rotorbladen iets te strak had vastgezet. Ahum.. Later vanavond eens kijken of ik echt twee volle LiPos kan opvliegen.

En dan nu de titel van deze post: op de Filipijnen zijn er tijdens een webstrijd gewonden gevallen toen de piloot van een helicopter de radiocontrole verloor en de heli zich in de jurytent boorde. Een goede herinnering dat het vliegen met modelhelicopters daadwerkelijk erg gevaarlijk kan zijn. Ik ben wel heel blij dat deze hobby wat dat betreft zo’n goede match met mijn wel eens overdreven perfectionisme is…

Helaas: vanavond heb ik zelf mijn eerste solo-vlucht ermee gemaakt en dat heeft het volgende effect gehad:

After crash blade damage

Ik zie het positief: ogenschijnlijk verder geen schade, behalve deze bladen (of er wat krom is moet nog blijken als ik aan het werk ga) en nu hoef ik dus niet meer bang te zijn voor “die eerste crash die in ieder geval nog wel een keertje zal gaan komen”; die crash heb ik nu dus al gehad!

Nog iets positiefs: voor deze crash had ik al twee keer de cyclus “opstijgen, hoveren, landen” succesvol uitgevoerd. Bij de derde keer wilde ik wat voorzichtig zijwaarts hoveren en aangezien deze heli een stuk kleiner en lichter is dan de Raptor waarmee ik les heb overviel de beweeglijkheid me iets en was hij sneller dan verwacht een stuk verder opzij dan de bedoeling was. Dat was niet helemaal tail-in meer, op de afstand dat ik erbij stond en met een laagstaande zon was ik hem even kwijt. En toen volgde de beginnersfout: ik raakte in paniek (moet je nooit doen!). Tja, boem.

Uiteraard houd ik jullie verder op de hoogte van wat er volgt, want ik laat het hier natuurlijk niet bij. Ik moet hiermee mijn brevet gaan halen: KNVvL lidmaatschapnummer voor de afdeling modelvliegsport is ondertussen ook aangevraagd.

P.S. Een vervangende set bladen heb ik online alvast besteld.